W 1378 roku Książę mazowiecki Siemowit III (1326-1381) nadał prawo chełmińskie dla Łochowa, który był wówczas własnością „urodzonego” Wawrzyńca Pieńka. W tym też roku ks. Ścibor z Radzymina h. Ostoja (ok. 1320-1390), biskup płocki (1381-1391), mienił Łochów jako wieś należącą do parafii Wyszków. W I połowie XV wieku właścicielem Łochowa był Dziersław Targowski, łowczy warszawski (zm. przed 1447). Na przełomie XIV/XV wieku właścicielem dóbr łochowskich został prawdopodobnie bliski współpracownik księcia mazowieckiego Janusza I Starszego (ok. 1340-1429) – Wawrzyniec z Targowego (dzisiaj Targówek w Warszawie), wojski (1398-1415), podsędek (1415-1427), a następnie łowczy warszawski (1427-1428). Jest on protoplastą rodu Kuszabów h. Paprzyca, który osiadł w Łochowie, przyjmując z czasem nazwisko: Łochowski. W 1428 roku właścicielem wsi został jego syn – Dziersław Targowski (zm. ok. 1446), łowczy warszawski (1428-ok.l446). W czasie pierwszego podziału dóbr w 1447 roku Lochów i inne włości (Targowe, Golędziowo, Warszewice i Wilczyska) przypadły synowi wspomnianego Dziersława – Mikołajowi Targowskiemu (zm. ok 1498) i jego braciom. Po drugim podziale, który odbył się w 1451 roku, wspomniany Mikołaj Targowski zatrzymał jedynie Łochów. Zamiar utworzenia parafii w Lechowie powstał w 1488 roku, w „Niedzielę Świętych Królów”, czyli 6 stycznia 1488 roku. Wspomniany dziedzic Łochowa – Mikołaj Targowski h. Kuszaba, uczynił fundacje na rzecz budowy drewniane¬go kościoła pw. Narodzenia NMP, św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja Biskupa Jednak z nieznanych do końca przyczyn przerwano budowę w Łochowie i przeniesiono ją w 1489 roku do wsi Kamionolas (dzisiaj Kamionna), która stanowiła geograficzne centrum parafii. Można przypuszczać, że w Łochowie została podpisana jedynie fundacja, a budowę z nieznanych nam bliżej przyczyn rozpoczęto później w Kamionolasie. W 1893 roku ks. Piotr Mystkowski, ówczesny proboszcz (1882-1894), podjął starania o przeniesienie siedziby parafii z Kamienny i o budowę kościoła w Łochowie, w części zwanej dzisiaj Starym Łochowem. Został powołany Komitet Budowy, a miejscowy dziedzic Zdzisław hr. Zamoyski (1842-1925) i jego żona Maria ze Szwykowskich obiecali pomoc w budowie i zobowiązał się do wydzielenia ze swoich dóbr ziemi pod kościół, cmentarz i beneficjum. W wyniku sprzeciwu dziedzica z Kamienny – Antoniego Godlewskiego (1826-1899) oraz przeniesienia na inną parafię ks. Piotra Mystkowskiego budowa nie doszła do skutku.

W 1928 roku, dzięki staraniom i fundacji Elżbiety Marii hr. Łodzią Kurnatowskiej (1882-1940) z Warszawy, właścicielki dóbr jadowskich, łochowskich, kołodziążskich i jej siostry Józefy Janiny z Zamoyskich Potockiej (1879-1945), została zbudowana kaplica dworska. Jej projekt wykonał arch. Ksawery Dionizy de Makowo Makowski (1844-1917). Opiekę duszpasterską sprawowali w tym czasie księża z Jadowa. W dniu 29 października 1934 roku została erygowana tutaj przez ks. Henryka Przeździeckiego (1875-1939), biskupa siedleckiego czyli podlaskiego (1918-1939), stała (przypałacowa) kaplica pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Jej poświęcenia w dniu 29 listopada tegoż roku dokonał ks. Kazimierz Czarkowski (1888-1982), dziekan węgrowski (1933-1968). Kaplica ta została zlikwidowana przez władze komunistyczne ok. 1944 roku. Dalsze losy kościoła i parafii Łochów zwłaszcza w XX wieku łączyły się z historią kaplicy w Budziskach. W dniu 13 maja 1938 r. ks. Henryk Ignacy Przeździecki (1875-1939), biskup siedlecki czyli podlaski (1918-1939), erygował tutaj kaplicę publiczną (oratorium publicum) pw. św. Andrzeja Boboli. Od 17 grudnia 1939 roku duszpasterstwo prowadzili tutaj księża ze Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny, usunięci przez Niemców z Kruszewa k. Poznania. Początkowo zamieszkali oni w tzw. domu ludowym, urządzając kaplicę, która została poświęcona 18 grudnia tegoż roku. We wrześniu 1941 roku budynek ten został rozbudowany. Jego poświęcenia w dniu 26 października 1941 roku dokonał ks. kań. Władysław Witold Lewicki (1888-1966), proboszcz Kamienny (1923-1966). Funkcję rektora kaplicy pełnił najpierw ks. Bernard Matyaszek (1941-1944), a po nim ks. Stanisław Chudy (1943-1945). Dnia 5 sierpnia 1945 roku Księża Misjonarze wyjechali do Wielkopolski, a rektorem kaplicy został ks. Jan Laskowski (1916-1983), wikariusz parafii Kamienna rezydujący w Budziskach (1945-1946). Dnia 18 października 1945 roku, na prośbę ks. kań. Władysława W. Lewickiego ks. Czesław Sokołowski (1877-1951), biskup tytularny Pantacomia (04.10.1919) sufragan podlaski (1919-1946) i administrator apostolski diecezji podlaskiej (1940-1946), erygował w Budziskach filię duszpasterską pw. św. Andrzeja Boboli. Rok później, czyli l stycznia 1946 roku stała się ona samodzielnym ośrodkiem duszpasterskim. Kolejny rządca diecezji siedleckiej ks. Ignacy Świrski (1885-1968), biskup siedlecki czyli podlaski (1946-1968), w związku z rozbudową Łochowa podniósł dnia 20 lipca 1949 roku wspomnianą filię do rangi parafii, lokalizując tutaj „parafię pw. Niepokalanego Serca NMP w Łochowie z siedzibą w Budziskach”. Tak stan trwał ponad ćwierć wieku, aż do czasu zbudowaniu w Łochowie nowego kościoła. W dniu 17 grudnia 1968 roku Łochów otrzymał prawa miejskie. Dopiero po sześciu latach od tego wydarzenia, w dniu 13 maja 1974 roku władze komunistyczne wydały pozwolenie na budowę kościoła w Łochowie. Obecny murowany kościół został wzniesiony w latach 1974-1977, staraniem kolejnych duszpasterzy: ks. Piotra Jelinka (1921-1977), proboszcza łochowskiego (1973-1977) i jego następcy w latach 1977-1987 ks. Michała Domańskiego (ur. 19.03.1939). Kamień węgielny wmurował w dniu 29 czerwca 1975 r. ks. Jan Mazur, biskup siedlecki czyli podlaski (1968-1996). Dzięki wielkiemu zaangażowaniu wiernych w dniu 22 sierpnia 1976 r. wspomniany ks. biskup Jan Mazur poświęcił kościół w stanie surowym.

W 1997 roku został przeprowadzony staraniem parafian i ks. Tadeusza Osińskiego – gruntowny remont dachu kościoła.

Remonty i inwestycje od 1987r.

Obecny proboszcz od roku 1987 ks. Prałat Tadeusz Osiński podejmuje opiekę nad Kościołem i częścią mieszkalną, która stanowi jeden obiekt. Między innymi doprowadza do stanu używalności w części parterowej dwie sale katechetyczne (1989r.). W roku 1990/91 zostały uzupełnione ubytki posadzki w kościele i na chórze oraz zostały zrobione drugie drzwi metalowe wejścia głównego od strony wnętrza kościoła. W 1990r. również został zakupiony obraz Miłosierdzia Bożego który namalowała s. Benedyktynka z Siedlec. Rok 1994 – gruntowna przebudowa schodów wejściowych z twardego piaskowca, a przed kościołem podwyższenie terenu, położenie kostki brukowej, dokończenie ogrodzenia i zrobienie metalowej bramy wjazdowej. Rok 1997 – gruntowny remont dachu, została zdjęta papa smołowa a na jej miejsce położono materiał bitumiczny. Rok 1998/99 – modernizacja oświetlenia i w części mieszkalnej zmiana systemu grzewczego z węglowego na olejowe z gruntownym remontem tej części, a wkościele ściany upiększono przez duże cztery olejne obrazy: Chrystusa Miłosiernego, Chrystusa – Króla Wszechświata, Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i obraz św. Józefa – namalowała p. Daniela Pocenta. Rok 2000 – 2001 – nowa radiodiofonia, krata przy wejściu do kaplicy wraz z drzwiami, zrobiony witraż na czołowej ścianie kościoła o treści Ostatniej Wieczerzy, malowanie kościoła. Rok 2003 – wykonano system grzewczo – wentylacyjny metodą cyrkulacji powietrza wraz z odwodnieniem kościoła i elektryfikacją całego podziemia oraz doprowadzono podziemie kościoła do stanu przyzwoitości. Rok 2002 – pomnik Ojca św. na placu kościelnym. Nowa kanalizacja odprowadzająca wodę z terenu kościoła bezpośrednio do głównego kolektora deszczowego na Al. Łochowskiej. Rok 2004 – wymiana 53 okien w części mieszkalnej.
Ogrodzenie cmentarza grzebalnego – 2006 r.
Zakup domu parafialnego i działki o pow. 0,47 ha – 2006 r.
Zbudowanie podjazdu dla niepełnosprawnych – 2008 r.
Ułożenie kostki brukowej wokół kościoła i na cmentarzu – 2008 r.