Skontaktuj się

Pragniesz udzielenia sakramentu małżeństwa?

Skontaktuj się z jednym z naszych duszpasterzy w celu ustalenia szczegółów.
Skontaktuj się

Etapy przygotowania do małżeństwa

(wg Familiaris consortio Jana Pawła II)

1. Przygotowanie dalsze zaczyna się w dzieciństwie, w środowisku rodzinnym. To okres, w którym – głównie poprzez świadectwo rodziców i wychowawców – szczepi się w młodym człowieku podstawowe wartości chrześcijańskie, kształtuje jego charakter i odpowiedzialność. W tym okresie formacja duchowa i katechetyczna, zwłaszcza u chrześcijan, winna ukazać małżeństwo jako prawdziwe powołanie i posłannictwo oraz wyrobić cnoty wiążące się ściśle z życiem rodzinnym.

Przygotowanie bliższe ma za cel – przez dalszą katechezę i inne formy formacji młodzieży:

-odkryć na nowo sakrament małżeństwa,

-ukazać młodym wagę wyboru stanu życia i dopomóc do podjęcia rozważnej i dojrzałej decyzji w tej sprawie,

-przygotować (powołanych do małżeństwa) do odpowiedzialnego życia we dwoje, ukazując małżeństwo jako stale rozwijającą się relację międzyosobową mężczyzny i kobiety, realizującą się przez pogłębianie ludzkiej płciowości i odpowiedzialnego rodzicielstwa.

W ramach przygotowania bliższego prowadzona jest w parafiach roczna katecheza przedmałżeńska.

Przygotowanie bezpośrednie w miesiącach poprzedzających ślub, aby nadać wizji przyszłego małżeństwa nowe znaczenie, treść i formę. Sprawdzianem gotowości do sakramentu jest wymagany przez prawdo kanoniczne tzw. egzamin przedślubny, dobra znajomość prawd wiary i pacierza. Przygotowanie to realizuje się przez: bezpośrednią katechezę przedślubną, spotkanie z kapłanem w kancelarii w celu wypełnienia protokołu przedślubnego i rozmowy duszpasterskiej, wcześniej uczestnictwo w katechezie dla narzeczonych i konsultacje w Poradni Życia Rodzinnego. Przygotowanie bezpośrednie związane jest z okresem zaręczyn, mającym na celu lepsze wzajemne poznanie się narzeczonych. Episkopat Polski usilnie zaleca, by okres ten trwał przynajmniej przez sześć miesięcy przed ślubem.

Poznać dobrze dokument K.E.P. przygotowany przez Radę ds. Rodziny i przyjęty na Zebraniu Plenarnym KEP W Łomży dn. 19.06.2009 pt. „Służyć prawdzie o małżeństwie i rodzinie”.

2. Do ślubu czy do trwałego małżeństwa?

Dn 22.01.2011 papież Benedykt XVI przemawiał do Roty Rzymskiej – temat: Jak zapobiegać przyczynom nieważności małżeństwa? Na kanwie tego przemówienia Bp. Antoni Długosz jako katecheta zwraca uwagę na potrzebę głębszego przygotowania młodych ludzi do małżeństwa oraz na fakt, że narzeczona znajduje się w ciąży nie jest wystarczającą podstawą do sakramentalnego związania się na całe życie. Fakt ten wywołuje problem, jak młodzi ludzie: dziewczęta i chłopcy przygotowują się do małżeństwa? Co robią, by to przygotowanie stawało się fundamentem pod trwałe i owocne małżeństwo? Potrzebna gorliwa modlitwa, Sakramenty, Komunia św. i szanowanie zasad wiary.

Problem zasadniczy to trwałość i nierozerwalność małżeństwa. Fakty z życia: spotkanie, zauroczenie sobą, chodzenie, współżycie seksualne, szybka katecheza dla narzeczonych, ślub i wiele razy w szybkim czasie rok, dwa lata, trzy lata i rozczarowanie sobą, rozejście i rozwód cywilny, natomiast w kościele proces stwierdzenia dojrzałości do małżeństwa trwa długo i przeważnie nie uzyskuje się orzeczenia sądu kościelnego a także nieważności małżeństwa. Papież przypomniał , gdy narzeczona jest w ciąży i szybko chcą uzyskać ślub to taka rzeczywistość nie jest wystarczającym faktem przyjmowania sakramentu małżeństwa. Jeśli ktoś chce przez miesiąc odrobić zaległości w poważnym podejściu do małżeństwa, to takie pojmowanie jest błędne. Trzeba nieustannie czytać katechizm dla dorosłych, pozycje na temat wiary, pogłębiać łaskę wiary przez modlitwę i dojrzewać do małżeństwa. Ochrzczony nie zawsze jest wierzący. Ale jeśli ktoś deklaruje się jako „wierzący” to musi żyć Nauką Chrystusa przekazywaną w kościele i na katechezie respektować Prawo Kościelne w przyjmowaniu sakramentów świętych. Ślub to nie przygoda ani zabawa, to decyzja na całe życie. Zdziwienie wzbudza takie podejście, że młodzi ludzie mający zamiar przyjąć sakrament małżeństwa lekko, powierzchownie traktują przygotowanie do sakramentu małżeństwa. Naszym zadaniem jest stale przemieniać się i upodobniać się do Chrystusa Pana. Kto stale się przemienia, udoskonala, nabiera głębszej postawy religijnej, ten jest bliższy Chrystusowi Panu i Kościołowi świętemu.

3. Uwaga odnośnie brania zezwolenia na ślub do innych parafii.

Z prawa Bożego wynikają normy wg których wierni duchowni i świeccy katolicy układają życie i przyjmują sakramenty święte. Biskupi na Synodach w Watykanie, Konferencje Episkopatu w kraju i biskupi w diecezji jako następcy Apostołów uściślają te normy wg potrzeb wiernych, wobec lokalnych warunków i okoliczności.

Prawo Kościelne e.1108, e.1115 i e.1118 określa, że wierni z zasady przyjmują sakrament małżeństwa w swojej parafii, a jeśli są bardzo ważne motywy to proboszcz może dać zezwolenie na przyjęcie sakrament małżeństwa poza własną parafią, wyjątki są bardzo rzadkie, sporadyczne i muszą być poparte ważnymi motywami. Zwykle nie przyjmuje się motywu, bo mi się tam w innym kościele podoba, takie podejście wprowadzałoby nieporządek w życie kościoła ujęte w prawie kanonicznym i uświęconej tradycji.

Ks. Bp. A. Dydycz w r. 2001 i 2003 wydał „Dokument Pastoralny” gdzie omawia życie religijne osób stanu duchownego i wiernych świeckich katolików, przyjmowanie sakramentów św. w swoich parafiach, dokładna znajomość całego pacierza i prawd wiary oraz układania życia wg zasad wiary. Chrzest, I Komunia św., sakrament Bierzmowania, sakrament Małżeństwa, nabożeństwa pogrzebowe – dokonuje się w swoich parafiach.

Problem wynagrodzenia zapłaty nie odgrywa zasadniczej sprawy. Nie zdarzyło się tak w kościele, by ktoś nie otrzymał posługi w kościele (chrzest, ślub, pogrzeb) bo nie miał funduszu na wynagrodzenie dla duchownych. Każdy kto z dobrą wolą przychodzi do proboszcza i prosi o sakramenty święte jest przygotowany do ich przyjęcia to na pewno je otrzyma. Trzeba sprawy przedstawiać szczerze i prostolinijnie.

4. Katechezy przedmałżeńskie.

Z zalecenia Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin, katechizacja ta obejmuje 25 spotkań, katechizacje przedmałżeńskie są również prowadzone w Duszpasterstwach Akademickich i zastępują one roczną katechizację w parafii po przedstawieniu stosownego zaświadczenia. Obecnie prowadzone są katechezy przedmałżeńskie weekendowe, w naszej diecezji odbywają się w Sokołowie Podlaskim w Domu Miłosierdzia i w Serpelicach w Domu Rekolekcyjnym Ojców Kapucynów. Katechezy weekendowe są prowadzone tylko kilka razy w roku i są one płatne, bo uczestnicy mają zapewnione posiłki i nocleg. Informacje o terminach w kancelarii parafialnej. Na przygotowanie dokumentów przedślubnych zgłaszamy się do kancelarii parafialnej, do Księdza Proboszcza.

Przygotowanie bezpośrednie (nauki przedślubne)

Przygotowanie to obejmuje spotkanie z duszpasterzem w kancelarii parafialnej, przynajmniej na trzy miesiące przed ślubem, podczas którego ustalone zostaną terminy nauk przedślubnych:

-katechez przedślubnych – trzy katechezy z zakresu teologii małżeństwa, etyki życia małżeńskiego i liturgii sakramentu małżeństwa,

-spotkań w poradni rodzinnej – co najmniej trzy spotkania w Poradni Życia Rodzinnego,

-rozmowy sprawdzającej wiedzę narzeczonych dotyczącą małżeństwa i rodziny.

Nauki przedślubne (katechezy z zakresu teologii małżeństwa, etyki życia małżeńskiego i liturgii sakramentu małżeństwa oraz spotkania w Poradni Życia Rodzinnego) odbywają się w II i IV niedziele miesiąca i zaczynają się Mszą świętą o godz. 9:00. Terminy tych spotkań znajdziesz w zakładce „poradnia rodzinna”.

5. W kancelarii

Młodzi zgłaszają się osobiście do kancelarii parafialnej młodej lub młodego (w zasadzie panny młodej) na trzy miesiące przed ślubem i składają dokumenty:

-metryka chrztu (ważna 3 miesiące),

-świadectwo bierzmowania,

-świadectwo nauki religii z ostatniej klasy szkoły podstawowej bądź gimnazjum i ostatnie ze szkoły średniej,

-dokument o ukończonej katechizacji przedmałżeńskiej lub indeks z nauki katolickiej,

-zaświadczenie o odbytych naukach przedślubnych,

-dowód osobisty,

-w przypadku wdowy lub wdowca – akt zgonu współmałżonka.

6. Zapowiedzi przedślubne

Informacje o zamiarze zawarcia małżeństwa należy podać do wiadomości publicznej, dlatego ogłasza się specjalny komunikat, czyli zapowiedzi. Narzeczony(a), który mieszka w innej parafii niż ta, w której spisuje się protokół przedślubny, otrzymuje specjalny dokument, który zanosi do kancelarii swojej parafii w celu ogłoszenia także tam zapowiedzi. Zapowiedzi ogłasza się przez trzy lub dwie kolejne niedziele na Mszy św. W naszym kościele w ciągu roku szkolnego zapowiedzi są wygłaszane na Mszy św. o godz. 12:00. Po wygłoszeniu zapowiedzi, w kościele należy dokument odebrać i zanieść do parafii, gdzie spisywany jest protokół przedślubny.

W ciągu 5 dni od zawarcia związku małżeńskiego ksiądz zobowiązany jest powiadomić o tym fakcie Urząd Stanu Cywilnego. Po ok. 2 tygodniach w Urzędzie Stanu Cywilnego gotowe są do odebrania skrócone cywilne akty ślubu. Po dokument ten może zgłosić się i tylko jeden ze współmałżonków, ale z obydwoma dowodami osobistymi.

Samochód usługujący przy ślubie podczas nabożeństwa oczekuje na ulicy, a nie przy schodkach kościoła na placu kościelnym.

Ks. Proboszcz Parafii

Zasady  fotografowania  i  filmowania  podczas  liturgii

  • Do sporządzania dokumentacji fotograficznej lub filmowej można dopuścić jedną lub dwie osoby posiadające świadectwo ukończenia specjalnego kursu organizowanego przez Kurię Diecezjalną. Obowiązuje ich godny i świąteczny ubiór.
  • Osoby pragnące fotografować lub filmować w czasie liturgii zobowiązany jest uprzednio uzyskać zezwolenie miejscowego duszpasterza Osoby te powinny być poinformowane o przebiegu akcji liturgicznej i miejscu z którego wolno im fotografować lub filmować. Ważniejsze szczegóły powinni uzgodnić również z celebransem.
  • Fotograf lub operator kamery powinien znajdować się poza prezbiterium. Nie mogą oni zajmować miejsca przeznaczonego wyłącznie dla celebransa lub koncelebransów, służby liturgicznej.
  • Zabrania się: ustawiania podestów, zwyżek oraz wchodzenia na ambonę lub mensy ołtarzowe oraz inne miejsca mogące służyć do wykonania zdjęć z wysokości.
  • Pracę swoją, tak fotograf jak i kamerzysta winni wykonywać z dyskrecją, nie przeszkadzając wiernym w pobożnym uczestnictwie w liturgii. Dotyczy to głównie zmiany miejsca, używania światła i posługiwania się sprzętem.
  • Fotograf i kamerzysta zobowiązani są bezwzględnie przestrzegać ciszy oraz zajmować postawę przewidzianą w danym momencie liturgii.
  • Są w liturgii chwile wymagające szczególnego skupienia i uwagi, są to: homilia (kazanie), modlitwa eucharystyczna, przeistoczenie (podniesienie) oraz Komunia święta. W tym czasie osoby fotografujące lub filmujące nie mogą się poruszać w kościele bądź w jakikolwiek inny sposób przeszkadzać celebransowi i pozostałym uczestnikom liturgii.

    • Szczególnym momentem Mszy św. jest ta część modlitwy eucharystycznej, która bezpośrednio wiąże się z przypomnieniem i uobecnieniem gestu Jezusa z Wieczernika, który wziąwszy chleb i wino wypowiedział słowa: To jest Ciało Moje…, to jest Krew Moja…. W tym czasie zabrania się fotografom i kamerzystom wykonywania ich czynności.
    • Zabrania się nawoływania słowem, gestem uczestników liturgii do przyjmowania postaw mających na celu pozowanie lub innych zachowań nienaturalnych dla przebiegu liturgii.
    • Fotograf lub kamerzysta w żaden sposób nie może wpływać na zachowania i postawy celebransa bądź innych osób będących liturgiczną służbą ołtarza. Szczególnie nie wolno żądać zmiany miejsca lub oczekiwać, że kapłan bądź np. ministrant ustawi się w sposób nie zasłaniający fotografowanej lub filmowanej czynności.
    • Fotografom i kamerzystom, którzy nie będą przestrzegać obowiązujących przepisów, duszpasterze powinni odmówić prawa wykonywania zdjęć lub filmowania podczas sprawowania liturgii.
    • W przypadkach, gdy fotograf lub kamerzysta naruszają obowiązujące zasady mogą zostać poproszeni o zaprzestanie czynności związanych z utrwalaniem obrazu; w przypadkach drastycznych można im wydać nakaz opuszczenie miejsca sprawowania liturgii.
    • Fotograf i kamerzysta powinni także pamiętać, że zachowując powyższe zasady okazują szacunek dla fotografowanych lub filmowanych osób, którzy są głównymi uczestnikami uroczystości liturgicznej.